Ik zat laatst met een vriendin onderweg te eten bij een restaurant met gele bogen – ik zal geen reclame maken. En we hebben ons daar toch zo kostelijk vermaakt met het aanschouwen van de onhandigheid van de medewerkers. Nou zal ik deze blog niet gebruiken om te gaan vertellen hoe het allemaal beter kan, maar ik wil wel graag een interessante gebeurtenis uitlichten.
Het begon met een medewerker die twee grote bekers cola van haar dienblad op de grond liet vallen. (Het was waarschijnlijk haar eerste dag). Ze liep direct weg om een dweil te gaan halen waardoor er een andere medewerker werd opgeroepen om de nieuwe bekers cola naar de tafel te brengen. Zij pakt het dienblad en loopt hiermee vervolgens dwars door de plas met cola op de grond heen. (Het was waarschijnlijk haar eerste dag). Hierdoor lag er niet meer alleen een plas met cola bij de balie, maar de cola was nu ook verspreid door het restaurant terug te vinden in de vorm van schoenmaat 37.
Niet lang daarna was het eerste meisje weer terug met een dweil. En toen werd het leuk. Ze deed de dweil in het sopje, vervolgens door de uitwring-emmer en hierna begon ze de colaplas vakkundig verder over de vloer uit te smeren. Ze heeft dit nog een paar keer herhaald, maar ging vervolgens toch maar naar haar leidinggevende/manager en toen zei ze dit:
“Hebben we ook nog een andere dweil ergens? Want deze doet het voor geen meter.”
Fan-tas-tisch. Mijn vriendin en ik hebben dit even besproken, maar kwamen erachter dat je van sommige dingen niet echt kunt zeggen dat ze “het niet doen”, maar dat er wel begrepen wordt wat je bedoelt wanneer je het zegt. Ik heb hier nog een ander voorbeeld van. Een vriend van mij werkte als bijbaantje in een winkel die bekend staat om z’n tompoucen en rookworsten – ik zal geen reclame maken. Hij kreeg een keer een klant aan de kassa die theedoeken wilde ruilen omdat ze het niet deden. In theorie kun je dit natuurlijk niet echt zeggen, want een theedoek doet van zichzelf -als het goed is- helemaal niets. Maar toch snappen we wel dat het er dan om gaat dat met deze theedoeken de afwas lastig droog te krijgen is.
Het probleem is dat je zowel bij een dweil als bij een theedoek zelf een groot aandeel hebt in het wel of niet laten slagen van de actie. In feite lukt het jóú niet om te bereiken wat je wil bereiken, maar leg je de schuld neer bij het product. Het meisje had ook kunnen zeggen:
“Hebben we ook nog een andere dweil ergens? Want hiermee lukt het niet.”
Dan ligt de nadruk meer op het feit dat de handeling niet goed uitgevoerd kan worden. Ongeacht wiens schuld dat is. Of:
“Hebben we ook nog een andere dweil ergens? Want ik krijg het hiermee niet voor elkaar.”
Dat laat ze wel blijken dat het aan haar zelf ligt en niet aan het voorwerp. Toch vind ik het wel origineel om in plaats daarvan te zeggen dat een product het niet doet, ook al kán dat product zelf ook helemaal niets. De perfecte manier om onder vervelende klusjes uit te komen.
“Ilse, waarom is de afwas niet gedaan?”
“De schuurspons deed het niet.”
“Ilse, waarom hangt dat schilderijtje niet recht?”
“De spijker deed het niet.”
“Ilse, waarom is onze boot weggedreven?”
“Het touw deed het niet.”
Al zou ik dit soort formuleringen, zeker op de werkvloer, niet te vaak gebruiken. Het zegt namelijk wel het een en ander over je zelfreflectie en je verantwoordelijkheidsgevoel. Die doen het niet.
waltaal 